کربن زدایی-انواع کربن زدایی در فولاد-فولاد ضد زنگ-فروش فولاد ضد زنگ
کربن زدایی (decarbonization) مخالف روند کربوریزاسیون است. به عبارتی کاهش مقدار کربن ماده.
کربنزدایی نسبت به کاربردی که فلز در آن استفاده میشود، میتواند مطلوب یا نامطلوب باشد. بنابراین این فرایند، فرآیندی است که هم میتواند به صورت عمدی در یکی از مراحل فرایند تولید استفاده شود. هم به عنوان عارضه جانبی یک فرایند اتفاق افتاده باشد (مانند نورد کردن). که باید از آن جلوگیری کرد یا اثرش را معکوس کرد (مانند مرحله کاربورسازی).
مکانیسم فرایند کربنزدایی را میتوان با سه رویداد متمایز توصیف نمود.
واکنش در سطح فولاد
انتشار بینابینی اتمهای کربن
انحلال کاربیدها در فولاد
از جمله ویژگیهای کربنزدایی افزایش نسبی فریت (هیدروکسین آهن) و کاهش مقدار کاربید یا لایههای پرلیت در فولادهای هایپریوتکتوئیدی آنیل شده کروی است.
آلیاژهای هایپریوتکتوئیدی آلیاژهایی هستند که غلظت املاح در آنها بیشتر از یوتکتوئید است. در فولاد، چنین آلیاژهایی درصد کربن کمتری دارند. آلیاژهای هایپریوتکتوئید در برابر خوردگی مقاوم هستند.
کربن زدایی مجموع کربنزدایی جزئی و کامل است. کربنزدایی کامل مربوط به ناحیهای است که تقریباً تمام محتوای کربن آن حذف میگردد. کربنزدایی جزئی مرتبط با ناحیهای است که در آن کاهش محتوای کربن اتفاق افتاده اما هنوز میکروسکوپی. عمق کربنزدایی بر اساس تغییر در ریزساختار تعیین میشود (لوبر، 2001-2011). لایههای مرزی کربنزدایی شده (با عمق معمولی چند صدم تا دهم میلیمتر) نرم هستند و ممکن است نیاز شود که برداشته شوند.
از آنجایی که مقدار اکسیژن در اتمسفر یا کورههای خلا کم است. در نتیجه محتوای کربن داخل فلزات نمیتوانند اکسیده شوند، بنابراین کربنزدایی در آنها کمتر اتفاق میافتد یا اصلاً اتفاق نمیافتد.
فولاد ضد زنگ
فولاد ضدزنگ حاوی مواد افزودنی است که قابلیت اکسیده شدن بالایی دارند. مانند کروم و مولیبدن، کربنزدایی چنین فولادهایی فقط در واکنش با هیدروژن خشک قابل انجام است. هیدروژن خشک، برخلاف هیدروژن مرطوب که به گونهای تولید میشود که دارای مقداری آب باشد، هیدروژن محتوای آبی ندارد. که باعث میشود نتوان از هیدروژن مرطوب در فرایند کربن زدایی فولادهای ضد زنگ استفاده کرد محتوای آبی موجود در آن است.